KAPI
Kapının önünde mor zambaklar
ardında ağlayan bir çocuk
gözlerinde zambak yaprakları,
kirpiğinde damlalar…
Şimdi neyi konuşmalı?
Unutulmuş sanki her şey
kirpiğinde kurumuş damlalar
ve zambaklar yok artık
koparmış silmeyen el…
zalimlik hangisi der akıl bazen
silmemek mi damlaları
Yoksa koparmak mı zambakları vakitsiz?…
Zambağın yaşamasını,
Ya da acısını damlaların,
anlamayan yürek aynı…
şimdi çakılan zihnime
kapının önünde mor zambaklar,
ve ardında ağlayan o çocuk var;
Gözlerinde zambak yaprakları,
kirpiğinde damlalar…
