Hatice Gülfam Hanım, belirsiz zamanda, lâlettayin mekanda bir kapıyı açıp, sessiz adımlarla içeri (muhtemelen bir odaya) giriyor. Onu buraya getiren merakı: “Birkaç gün evvel sadaret makamını ihraz eden Abdulkadir Hulûsi Paşa için zevcinin vücude getireceği kaside hakkında fikir edinmek…” ve “bunun yarılanıp yarılanmadığını” görmek… Yazının devamını oku.

Yunus’un anısına;
‘paslanmaz bıçak’ gibi.

Olan o gün oldu, o gün ve o ân.
Oldu ve bitti. İlk ânda yalnızca bana oldu sanmıştım. Yazının devamını oku.

Bildirim cümlesiyle başlayan Gülşefdeli Yemeni’de, ana öykü “Halakız”ın öyküsüdür. Nişanlısının, halakız tarafından armağan edilen bir çift gülşefedeli yemeniyi “Zevksiz ve çok eski şeyler” olarak nitleyerek küçümsemesi Yazının devamını oku.

Bugün karşı arsaya yığılı kalasları kaldırdılar. Kocaman kamyonlar onca kalası iki saat içinde aldı gitti. Hiç ayrılmadım pencereden. Annem bir iki kere “ne oturuyorsun, ortalık süpürülecek” dedi: aldırmadım. On yıl önceki arsayı düşündüm durdum. Okul dönüşü bu pencereden top oynayan çocuklara bakardım. Yazının devamını oku.

Hayatın içinden, çevre ile ilişkili bir giriş cümlesi: “Bugün karşı arsaya yığılı kalasları kaldırdılar.”
“Evdeki”nin yalnızlığını simgeliyor kalaslar; bulunduğu “kasabada” gördüğü ve göreceği nihai şeyleri simgeliyor; katılığını taşra hayatının, hoyratlığını, kabalığını ve sessizliğini. Öykünün daha ilk paragrafında başımızdan boca edilen onca bilgiden çıkarıyoruz bu sonucu: Yazının devamını oku.

Bir adam saçlarında kır, tek başına kaldığı evine bir an önce kendini atmak üzere hızlı hızlı, adeta gözlerini yumarak yürüyor yolda. Sabahtan beri çok şey görmüştür, çok yüzler görmüştür. Sivri oklar gibi sağdan soldan fırlatılan bakışlar altında yorgun düşmüş, arada bir yavaşlıyor, sonra açıyor adımlarını. Eve gelince yatağa arka üstü uzanıyor. Yeniden yatakta arka üstü. Kaç yıl? Arka üstü. Kaç yıl? Ağır ağır sızıyor gözeneklerinden balıkçı meyhaneleri önünde akşamın mor alacakaranlığı iniyor ağır ağır, gözeneklerinden sızıyor, morumsu -ağır- ağır çöküyor üzerine, bastırıyor. Yazının devamını oku.

Kamuran Şipal’in bu öyküsüne ad olan Yedi-i beyza, Kur’anî bir kavram:
“Elini çıkardı. Ne Görsünler: O da temaşâ edenlere (ışıklar saçan) bembeyaz (bir el).” A’raf: 108,
“Bir de elini koynuna sok da, diğer bir mucize olmak üzere, o ayıpsız ve bembeyaz bir halde çıkıversin.” Tâhâ: 22, Yazının devamını oku.

Unutulmayan Öyküler ve Çözümlemeleri