Kendi sesine ölümü değdirdi usulca
Kendi acısına boynunu eğdi uysalca
Kendi canıyla giderdi koyun koyna
Yokluğu bilirdi bilmesine
Yazık ki bilmezdi çevirmeyi
Kardeşinin diline

Çığlıklar sıçrattı isyanını
Açlığa göz dikti baş kaldırdı
Diş gıcırdattı yumruk sıktı
Kesik parmakları vardı ona bakan
Kan dolu kucağında küçük bir can
Ve kulaklarında tiz çığlık koşuşan
Koşuşan

Düşürdü sol omza başı
Tuhaflığın vücuda tırmanışı
Kusacak sandı sanki bir mide bulantısı
Son gayret ha gayret Muhammed
Kesik parmaklar arandı çığlığı
Ses emdi damlaları
Baş yığıldı duvara
Sütler aktı kırmızı kırmızı

Sorunlu coğrafyanın öksüz çocukları
Deli fişek gibi
Zaman çarkları döndükçe
Fırat ve Dicle akar ya
Geçmişten gelen ölüm
Vadisini paklar mı?
Bin yıllık iz döşümü tarihin
Defterler kabardıkça sayfa sayfa
Günyüzü görmemiş körpe çocuklar
Muştusunu bekler yeni doğan güneşin
Uzaklardan bir selam
Yüzüne gülücükler açtırır

II.
mavi ışık peşinde, ıssız mabed’in
kan ile boyanmaz mavi kızıla
ne güzel bakardı hattat
ruh üflenirken harflere kalem ucunda
özgürlüğü taşırken içinde
o esir gemilere
ve gemiler ona esir
      - açıldı yelkenlerle uçsuz denize-

III.
oysa taş taşınır, kum taşınır kalelere çöllerden
darılır yakut, inci ve pirinç
mühür vurulur iklime
yağmur durur
kar durur
ve de rüzgar
     – taş ile yazıldı söylenenler kaleye –

bir kayıp şehir yatıyor
işte orada
         rüyalarımda

ah turnalar!

niçin bu kadar yakından geçtiniz
 

çünkü ben ümitsizdim
çünkü aç ve susuz
bu yüzden rüyalarımdan
                hiçbir zaman gitmediniz
 

hani kış gelmemişti
hani mevsim bahardı, yazdı
rüzgarlar! niçin soğuk bu kadar
geceleri böcekler üşür dağlarda

ah turnalar!
niçin bu kadar çabuk gittiniz
oysa ben sizi
           ölesiye sevmiştim

sonbahar mı geldi ülkeme
niçin kurudu çiçekler bir bir
        böylesine hızlı
            böylesine vefasız
                 oysa zaman
             dostumuz olacaktı
 

oysa çıkmamıştı arılar kovanlarından
daha konmamıştı çiçeklerden çiçeğe
 

oysa rüyalar
       gerçek olacaktı
 

öylesine hüzünlü mevsim
öylesine yalnız kuru fidanlar
 

ah dikenler!
kurudukça  sertleştiniz
 

kınalı keklikler vardı yaylalarda
guguk kuşları uçardı bir zamanlar
 

çocuk ve kuş!
öylesine sevimli
öylesine dost idi
 

ah! rüyalarımdaki kayıp şehir

batan bir şehrin arkasından
beni kuru bir toprağa terkettiniz

verilmiş sözler arayan bir bıçağım
ibrahim’in elinde
hırçın savruluşlarım bölüyorken havayı
korkuyorum bir yüreğe dokunmaya
ve biçare dönüp
dönüp taşa çalıyorum kendimi
ismail’in tenine yetmeyen gücüm
boynumda kızıl yollara dönüşüyor
raylar döşeyip elifbadan
vav’ın hüznüyle kıvrılıyorum içime
yağmuru bir
güneşi bir yanıma asıp
hayata uzak iklimler düşlüyorum
açıp kollarımı iki yana
soluğumda gökkuşağı
ellerimde kayboluyor şehirler

sebepsiz siliniyor göğümden bulutlar
güneşin düşman bellediği bedenimi
gölgeme gizlemem nafile

sevgili yargıçlarım
artık ben hayatı
uzak iklimlerde düşlüyorum
hesap veremiyorum bu sebepten
ismail’e dokunamayan keskinliğimin
cezası olarak
razı gelir misiniz
rehin bıraksam infazımı

Suratı -ki duvar maskesiydi,
parmak uçlarından süzülen kemana ağlamak istiyor,
                     ama sessiz.
Saklayarak yüzünü,
           ama çırılçıplak,
pencereden güneşe sunduğu,
                soluk renkli göğüsleriyle, 

                                             sessiz!
                                        

                                      çıplak!
bağırıyor renkler sessiliğe karşı!
                   “AMA KADIN ÇIRIL ÇIPLAK!” diyor şair.
                           susuyor keman,
                                     susuyor bir ressam,
                                                 kadın (ölüme) susuyor.
 

Herşey çıplak vücudunun taşıdığı,
           soluk renkli parmaklarından akıyor.

                                                           Zaman susuyor.

Demirin içindeyim
Ateşten bir dil

Örsünde kalbin
Kaç gülde dövülüyor aşk

Uzaklığında aynanın
Bulanık yüz
Taşın içindeyim savrulmuş

Sabırla örülmüş ten
Zamanın içindeyim
Beni bulman gerek..

         son  zerresi  de  çekildi  kanımdan…
           aşkın  beni  terk etti…
           ben  ölmüşüm…
           gül ; kokmadı  sen…
            kumral kuş;  sesin  ötmedi..
           ay  ışıtmadı  yüzünü..
           sensiz karanlık  beni  korkutmadı…
           durmadı ; attı  kalbim…
           adını dilim  bir  defada  andı…
           gülüp  geçtim ; senli  dünüme..
           göz  yaşım  durdu;  akmadı…
           son  zerresi   de …
           aşkın…
           damarlarımdan…
           ben ölmüşüm….