BENGİSU

Bu gün Yazının devamını oku.

Ben! Neden tüm bunları yaptın ki bana sen? Beni bana bırakmaktansa, benliğimi bana kırdırdın yıllarca… Şimdimizde yabancılaşmamız uydu mu yaradılışımıza?  Yazının devamını oku.

I

Bostancı sahiline doğru hızlı adımlarla yokuş aşağı yürüyorum, Yazının devamını oku.

(Gazze’nin gül yüzlü masum çocuklarına ithaf ediyorum.)                 

Amansız savaş haberleri dinliyordum, içimde hüzünle birlikte Yazının devamını oku.

Bir kardelen bile müjdecisidir baharın… Sonlanmasıdır ahların… Yazının devamını oku.

Sonsuza ve aleme,

Bakî olana bakî muhabbetle ses vermek gayretiyle, Yazının devamını oku.

Bir ramazanı daha bitirdik…  Gerçekten biz mi ramazanı bitirdik, tükettik, yoksa ramazan mı bizim kötülüklerimizi sonlandırdı, olumsuzluklarımızı bitirdi?  Acaba Rabbin arzu ettiği bir şekilde Yazının devamını oku.

Sana Beni yazıyorum Ey… Yazının devamını oku.

Bir aralık kuzey yönünde kimsenin olmadığını fark etti. Aklına koyduğu planını gerçekleştirmek üzere tüm cesaretini topladı. Koşarken takılmasın diye ayağındaki takunyaları eline aldı. Yazının devamını oku.

(İşitme engelli bir çocuğun gül yüzünden yansımalar)                                                                                     

Bu nasıl bir düştü çocuğum bu nasıl bir düş? Korkutucu karanlıklar yoktu. Yazının devamını oku.

Sana hükmü kalkmış bir yaz getirdiler ey şehir!
Dizlerinin kanadığı parktan, yanmaya yelken açmış bir simidi fırlattılar denizine. Sorgusuz Yazının devamını oku.

Hasip: Nasılsın bakalım bu gece?
Nasip: Oymalı gonklu duvar saatinin çınlayan sesiyle uyanmayı bekleyen sallanan bir sandalye gibiyim. Yazının devamını oku.

ASLINDAN AYRILAN CAN

Sen bî-haber hayâlin ile gûşelerde biz
Tâ subh olunca her gece ayş u dem eyleriz
* * *
Esdikçe bâd-ı subh perîşânsın ey gönül
Benzer esîr-i turra-i cânânsın ey gönül Yazının devamını oku.

İnsanı ters yüz eden değişiklikler ansızın gerçekleşir Franz Kafka’da. Karabasan mıdır, gerçek midir; anlaşılmaz. Yeni durumun kavranışı zaman alır. Gerçek gibi kâbus veya kâbus gibi gerçek! Yazının devamını oku.

Hatıraların dokunsan dökülecek narin yapıları arasında dolaşırken, bir odanın kapısı açılıyor önümde. Çocukluğumda en sevdiğim mekânlardan birini anımsatıyor burası. Karacasulu Yazının devamını oku.

“Bir çağın vicdanı olmak isterdim, bir çağın daha doğrusu bir ülkenin, idrakimize vurulan zincirleri kırmak, yalanları yok etmek, Türk insanını Türk insanından ayıran bütün duvarları yıkmak isterdim. Yazının devamını oku.

“Asmalı Kahve” ismini bir gazetede okuyunca “asmalı” kelimesiyle ilgili birçok şey hatırıma geldi.  Mesela “Asmalı Mescid Sokağı”, “Asmalı Mescid 74”, “Asmalı Ev”, “Asmalı Konak” vs. Evler, dükkânlar Yazının devamını oku.

Tarihte öyle dönemler var ki yüzyıllara sığacak olaylar sanki küçücük bir zaman diliminde olup bitivermiştir. Ancak o kısa zaman parçalarında olan bitenler kazındıkları insanlık belleğinde kuşaktan kuşağa aktarılırken bıraktıkları derin izlerle yüzyıllara bedel Yazının devamını oku.

‘Tintern Abbey’ adlı şiirinin bir kısmında İngiliz şair Wiliam Wordsworth kendi çocukluğunu irdeleyip değerlendirirken, küçük kız kardeşine seslenerek kaleme alır dizelerini ve bir bakıma öğüt esintisinde ilerler eser: Yazının devamını oku.

Güneşin  tüm  cüretkarlığıyla  perdeleri  aşarak  odasına  dolduğu  bir  ilkbahar  sabahı  göz kapaklarını  araladı. Duvarlar  beyaz  olmasına rağmen  odaya  loş  bir  kırmızı  hakimdi. Güneş,  perdenin  bordoya   çalan  kırmızı  rengini  odaya  iyice  aksettirmişti. Yatağında  biraz  gerinerek  gözlerini  iyice açtı. Yazının devamını oku.