kurtuluşa ve diriliğe çağırıyor‘ah’ına meftun olunan ses dışarda
çocuk atadan kalma kırık iskemlesinde göğsünü şaraba yatırıyor
ırmaktan duru gökten ak ses yaldır yaldır yakıyor göğsünü
nil’de yalnız nil’de sönüyor ateşi misk-i amber yayılıyor kutlu nil’e

yelesi kan kan parlıyor refah’ta düşen kül rengi çılgın atın
ömer dağında testi kırıyor ‘ah’ şarabü’l ebbar dağılıyor yere
çocuğa kutlu nil’i anımsatıyor o en sondaki kıvrımlı güzel he
nil hayat gibi açıyor yüzünde gülden kızıl akşamdan kızıl

yüklerini taşıyamıyor gülden kızıl akşamdan kızıl terler alnında
ama tebessümü bozamıyor ağular gelecek olan sahih dost yolda

Bütün aramalar sende başladı

Önce
Cevapsız sorular bıraktılar ellerime
Sonra
Hüzün iklimlere mührünü vurdu
Yorgun savaşçılar
Sılayı gözler gibi
Yalnızlık tahtını
Ömrüme kurdu

Sayfalar bir bir dağıldı
Turkuaz kubbelerde telaş
Asker saldı dört yana
Korku hükümdarları
Susmalar ikiyüzlü
Yalan gözlerdeki yaş

Rüyam eskimez yazılara emanet
Bir masal kitabının tozlu yapraklarında
Çalıntı gülüşlerin
Yokluğa boya çaldı

Yalnız kulaklarımda hazin
Bir nağme kaldı

“Şimdi uzaklardasın gönül hicranla doldu
Hiç ayrılamam derken kavuşmak hayal oldu”

***
Bütün aramalar sende başladı
Su kıyısı, gök kurşuni mevsim kış
Şehirde sessizlik, zamanda akış

Bütün aramalar sende başladı

Aşkın doğusunda karanlık
Var gülpembe
Işıltın batıda kaybolmakta

Seni her kaybedişimde
Ve yeniden
En baştan her buluşumda
Aklıma suskunluğum geliyor
İçinde korkunç öyküler
Biriken zindanlardan
Bir feryat yükseliyor

Tutacak kadar yakın ellerin
Ama avuçlarımda hüzzamın burukluğu kalıyor

Gülpembe
Gittin geride öksüz bir yankı kaldı
Konuşmadım kimseyle
Bir daha ağlamadım
Sensiz dudaklarımda yalnız
Bir şarkı kaldı

“Elbet bir gün buluşacağız
Bu böyle yarım kalmayacak”

Cahide; mavi gök yerinde
Galibe; hırsızın Sezaiymiş demeye gitmeden önce
geçtiğim yollarda gölgem kadar insan bırakacağım kendi halinde…

Yaşadım
koşarak değil belki ama yaşadım durarak tanımadığım ahbapların durağında
harfler kardeş değilmiş
e sobelenince be oluyor
be sobelenince ben….

Kıyıdan ayrılmamalı insan
ölünce kolay vurmalı karaya
şiirler sessiz okunmalı mesela
yavaş konuşup
sessizce yaşamalı kırık hikayesinde bir sebilin…

sadece bir sebil
kalbinde dinlendiğim…

kalkıp gitme telaşındaydım
uyuyup kalmışım..

başımda uzun zamandır kaldırım kenarı ağrısı
ayrıklara imtina ederek yürünen kaldırım kesiği ağrısı

limansız tayfasız deryasız gölgesiz bekliyorum
biliyorum şu ceylan derisi göğü sıyırarak geleceksiniz
sözler söylenecek siz gelince makamı semaları aşacak bir bir
sekiz köşeli duraklarda bir durularak söylenecek hoş nağmeler

sayın ki ben sizi görmeyeceğim sayın ki siz beni görmeyeceksiniz
ben tüm azalarımı ayrı çarmıha gerip yine sizi bekleyeceğim

Leyla bir şehir,
Leylinde kaç yıldız var?
Gözlerine inmiş sevdalıların,
Bir bir inmiş sulara.
Çalkantısında yükselir “ah”lar.

Leyla bir şehir,
Ahu bakış her Mecnun’a,
Her yaprağa ve suya,
Süzülen ıstıraplardan;
Bitimsiz esatir nakışlar.

Leyla bir şehir,
Süzgün beniz, sarı aşklar,
Her baharda bir hazan saklar.
Leyla diye diye
Leyla, Leyla, Leyla…

Sonra…
Şarkılar seni söyler
Türküler beni
Gazeller kimi bilmem.

Benim işim dinlemektir
Bir masalı dinler gibi.

Sonra…
İyi uykular çocuklar
Hadi yatağa!
Ve başlar rüyalar

üşümek yakışıklı bir kul bağırır koğuşundan
madam bovary elimin altında ey sofu baba!
aşk serumlu kızlara dağılan tespih taneleri mi
her parasız ranzalarda kaç kez boğulur gece
kıssa iptir bu dolapta yırtık bir gömlek okul

zil! senelerdir yedi kıtlık çaylar hep aynı ellerde
hocam! buralardan hiç kervan geçmeyecek mi
mağfiret çullara sarınmak güllere oturmak değil
oğlum! nereliydin sen hani kardeşlerin baban ne
türkçe beş din beş yani bütün derslerin pekiyi