ZEYNEP HİCRET | Şiir Çalışmaları
ORADA SÜTLER DE KIRMIZI
Topaçlar döndü o hızla
Her şey dâhil kokuşmada kaldılar
Hedefe yönelen topuklarla ölü çoraplar
Sıcaktı ve de çok yakacaktı bu kesindi
Ruhları bastı basınç canları sersemletti
Sağ kalmadı ayaklar ve kanatlar
Sığıntı düşmüş duvar dibine iki gen
Büyük olanın kanlı kucağında
Çırpınıyor çığlıklarla küçük olan
Annesinden öğrenmişti ki
Her çocuk böyle ağlar
Karnı acıkan
Kendi sesine ölümü değdirdi usulca
Kendi acısına boynunu eğdi uysalca
Kendi canıyla giderdi koyun koyna
Yokluğu bilirdi bilmesine
Yazık ki bilmezdi çevirmeyi
Kardeşinin diline
Çığlıklar sıçrattı isyanını
Açlığa göz dikti baş kaldırdı
Diş gıcırdattı yumruk sıktı
Kesik parmakları vardı ona bakan
Kan dolu kucağında küçük bir can
Ve kulaklarında tiz çığlık koşuşan
Koşuşan
Düşürdü sol omza başı
Tuhaflığın vücuda tırmanışı
Kusacak sandı sanki bir mide bulantısı
Son gayret ha gayret Muhammed
Kesik parmaklar arandı çığlığı
Ses emdi damlaları
Baş yığıldı duvara
Sütler aktı kırmızı kırmızı
