kutadgubilig
bakış hafızasıdır gözün
hay der iptal eder şimdinin atlasını
konar geçitlerine dilin
dil dediğin de tenhanın sofrasıdır
çekip çıkaran kimse yoktur
kendini sırrın içinden
ayna, vehimlerin suçüstü yeri
benliğin kabaran göğsünden
ne güne düşen anlar ne geceleyen
rüzgardır çünkü bağrımıza
zamanın öyküsünü üfleyen
saat kararsızlığın bahanesidir
ne girmek için kapı ne çıkmak
geldiğin yere dönmek içindir
dönmek dediğin yağmur gibi
iki ucu birbirine iliklemektir
babadır aslında devlet denilen
kendi rüyasını gördüren oğluna
oğulun ağzında bir dal zakkum
bahçe düşleriyle girer yurduna
aşk der böbürlenir kutsar kendini
ademin böğründeki tuğranın varisi
aşk der halbuki zamanın sezaisi
kalbindeki merhamet çınarıdır
Dergah Eylül 2009
